کیست مثانه چیست؟ علائم، علل و روش‌های تشخیص و درمان

کیست در واقع یک حفره یا یک کیسه‌ کوچک پر از مایع است که در دیواره یا فضای داخل مثانه تشکیل می‌شود. این ضایعات نیز مانند تومور مثانه، معمولاً خوش‌خیم است و در بسیاری از موارد هیچ علامت خاصی ندارد. به همین دلیل بسیاری از افراد وقتی متوجه این موضوع می‌شوند که برای بررسی مشکل دیگری (مثل تکرر ادرار یا درد لگنی) سونوگرافی یا تصویربرداری‌های دیگر را انجام داده‌اند.علائم این ضایعات با دارو مدیریت می‌شود؛ اما برای درمان، روش‌هایی سیستوسکوپی یا جراحی لازم است.

اگر شما هم به‌تازگی در گزارش سونوگرافی یا تصویربرداری خود با اصطلاح «کیست مثانه» روبه‌رو شده‌اید، این مقاله برای شما است. در ادامه به زبان ساده توضیح خواهیم داد که کیست مثانه چیست، چه علائمی دارد، چگونه تشخیص داده می‌شود و چه روش‌های درمانی برای آن وجود دارد.

کیست مثانه چیست؟

کیست‌های مثانه کیسه‌هایی پر از مایع‌اند که خودشان یک بیماری مستقل محسوب نمی‌شوند. این ضایعات اغلب در اثر بیماری‌ها یا ناهنجاری‌های زمینه‌ای دیگر ایجاد می‌شوند، مانند تغییرات التهابی، ضایعات مادرزادی یا تغییرات ساختاری مثانه. این زائده معمولاً خوش‌خیم است؛ اما برخی انواع آن به تومور شباهت دارند؛ بنابراین برای تشخیص دقیق حتماً باید به متخصص اورولوژی مراجعه کنید تا از بی خطر بودن آن مطمئن شوید.

تفاوت کیست با توده یا تومور

کیست یک کیسه‌ پر از مایع است؛ در حالی که تومور توده‌ای جامد از سلول‌هایی است که به شکلی غیرطبیعی رشد کرده‌اند. برای اینکه بهتر متوجه شوید، به این مثال توجه کنید:‌ کیست مثانه مثل یک کیسه پلاستیکی پر از آب است، نرم و پر از مایع؛ در مقابل توده یا تومور مثانه شبیه یک قالب یخ است، جامد و سفت.

علائم کیست مثانه در زنان و مردان

علائم کیست مثانه در زنان و مردان با هم تفاوتی ندارد. به‌طور کلی، بیشتر کیست‌های مثانه بدون علامت هستند؛ اما وقتی کیست بزرگ‌تر باشد یا همراه با التهاب و عفونت شود، باعث بروز علائم زیر خواهد شد:

• تکرر و فوریت ادرار؛

• سوزش یا درد خفیف هنگام دفع ادرار؛

• درد لگنی یا احساس فشار و سنگینی در لگن.

اگر به علائم بالا توجه نکنید، ممکن است کیست بزرگ یا دچار خونریزی شود یا عفونت کند. در این مرحله دچار عوارض کیست مثانه خواهید شد که عبارت‌اند از:

• خون در ادرار (هماچوری)؛

• درد شدید لگنی یا کمر؛

• تب و لرز ناشی از عفونت مثانه.

جدول مقایسه علائم‌ کیست مثانه

دلایل و عوامل ایجاد کیست مثانه

بیشتر ضایعات کیستیک مثانه ناشی از التهاب مزمن، انسداد ادراری یا ناهنجاری مادرزادی هستند. موارد زیر از علت‌های کیست مثانه هستند.

• عفونت‌های مکرر مثانه: التهاب طولانی‌مدت باعث تغییر پوشش داخلی مثانه یا همان مخاط آن می‌شود.

• انسداد جریان ادرار: عواملی مانند سنگ مثانه، بزرگی پروستات یا تنگی مجرا، دفع ادرار را با مشکل روبرو می‌کند و همین باعث تشکیل کیست می‌شود.

• ناهنجاری‌های مادرزادی: برخی از ناهنجاری‌های مادرزادی باعث کیست مثانه در جنین یا کیست مادرزادی مثانه می‌شوند. به این کیست‌ها، کیست اوراکال یا اورتروسل گفته می‌شود.

• تحریک فیزیکی: استفاده از سوند ادراری در طولانی‌مدت باعث تشکیل ضایعاتی مثل کیست‌ می‌شود.

نقش عفونت و انسداد

عفونت مثانه یکی از مهم‌ترین عواملی است که باعث ایجاد کیست یا ضایعات کیست مانند در دیواره مثانه می‌شود. وقتی فرد به‌طور مکرر دچار عفونت‌ ادراری شود،‌ مخاط مثانه دچار التهاب مزمن خواهد شد این تغییرات گاهی در سونوگرافی شبیه کیست دیده می‌شوند. این نوع کیست‌ها معمولاً خوش‌خیم هستند، اما اگر درمان نشوند، ممکن است دوباره عود کنند یا بزرگ‌تر شوند.

عامل دیگر، انسداد ادراری است. اگر تخلیه ادرار به‌طور طبیعی انجام نشود (مثلاً به دلیل بزرگی پروستات یا سنگ مثانه)، دیواره‌ مثانه تحت فشار قرار می‌گیرد و زمینه‌ساز تشکیل ضایعات کیست مانند یا حتی کیست خونی مثانه خواهد شد.

انواع کیست مثانه

کیست‌های مثانه انواع متفاوتی دارند؛ برخی از آن‌ها مادرزادی هستند و از زمان جنینی همراه فرد می‌مانند و برخی دیگر در طول زندگی به دلیل التهاب یا انسداد ایجاد می‌شوند. در این قسمت قصد داریم انواع کیست‌های مثانه را بررسی کنیم.

کیست اوراکال

این کیست از بقایای مجرای جنینی به وجود می‌آید و معمولاً تا بزرگسالی هیچ علامتی ندارد؛ اما اگر عفونی شود اغلب با درد پایین شکم یا ترشح از ناف همراه خواهد بود. در چنین مواردی، بهترین درمان برداشتن کامل کیست است.

کیست خونی

زمانی رخ می‌دهد که در یک کیست خون جمع شود. در این موارد، بیماران معمولاً با درد لگنی و وجود خون در ادرار به پزشک مراجعه می‌کنند. برای بررسی دقیق‌تر باید سونوگرافی یا CT هم انجام شود.

کیست اکوفری مثانه

این نوع کیست بسیار نادر است و در گزارش‌های سونوگرافی با اسم اکوفری به آن اشاره می‌شود. برای تشخیص دقیق معمولاً پزشک بررسی‌های دیگری هم با CT یا سیستوسکوپی انجام می‌دهد تا آن را از دیگر انواع کیست‌ها تفکیک کند.

کیست بینابینی

این تغییرات در اثر التهاب یا عفونت مزمن ایجاد می‌شوند. این کیست‌ها خوش‌خیم هستند ولی چون ممکن است در تصویربرداری یا سیستوسکوپی شبیه توده به نظر برسند، پزشک برای اطمینان از بیوپسی هم کمک می‌گیرد.

روش‌های تشخیص کیست مثانه

از آنجا که بیشتر کیست‌های مثانه بی‌علامت هستند، تشخیص آن‌ها یا به‌طور اتفاقی در تصویربرداری رخ می‌دهد یا اینکه بیمار با علائمی مثل تکرر ادرار، درد یا خون در ادرار به پزشک مراجعه می‌کند.

وقتی بیمار چنین علائمی داشته باشد، اورولوژیست از چند روش برای تشخیص بیماری فرد استفاده می‌کند. مهم‌ترین این روش‌ها عبارت‌اند از:

سونوگرافی مثانه

سونوگرافی به دلیل در دسترس بودن و نداشتن اشعه‌های مضر معمولاً خط مقدم تشخیص است، به اضافه اینکه ساده‌ترین روش بررسی وضعیت بیمار هم هست. این روش به‌خوبی وجود ضایعه، اندازه و موقعیت آن را مشخص می‌کند.

سی‌تی‌اسکن (CT Scan)

سی‌تی‌اسکن وضوح بالاتری نسبت به سونوگرافی دارد و به همین دلیل در مواردی که نیاز به بررسی دقیق‌تر است، انجام می‌شود.

MRI

از این‌ روش در شرایط خاص برای تشخیص افتراقی بین کیست خوش‌خیم و توده‌های مشکوک استفاده می‌شود. مزیت این روش این است که دقت بالایی در بررسی بافت نرم دارد.

سیستوسکوپی و نمونه‌برداری

در این روش متخصص اورولوژی وسیله‌ای به نام سیستوسکوپ را از راه مجرای ادرار وارد مثانه می‌کند و با دوربین داخل مثانه را مشاهده می‌کند. سیستوسکوپی مطمئن‌ترین روش برای تشخیص قطعی و افتراق تومور از کیست مثانه است.

اورولوژیست می‌تواند برای بررسی دقیق‌تر، هنگام سیستوسکوپی از دیوارۀ کیست نمونه‌بردرای (بیوپسی) کند تا از سرطانی نبودن آن مطمئن شود. در صورت نیاز، می‌تواند اقدام درمانی نیز انجام دهد و کیست را بردارد.

آیا کیست مثانه خطرناک است؟

در بیشتر موارد، کیست مثانه خوش‌خیم و بی‌خطر است. بیشتر کیست‌های مثانه در واقع تغییرات واکنشی مخاط هستند که به دنبال التهاب یا عفونت طولانی‌مدت ایجاد می‌شوند. این ضایعات خوش‌خیم هستند و احتمال تبدیل‌شدن آن‌ها به کیست بدخیم مثانه بسیار پایین است.

موارد بدخیم و سرطانی

در موارد خاصی مثل کیست اوراکال مثانه (باقی‌مانده‌ی مجرای جنینی)، احتمال بسیار کمی وجود دارد که کیست به ضایعه‌ سرطانی یا همان کیست مثانه سرطانی تبدیل شود. در چنین شرایطی، پزشک برای تشخیص اینکه آیا ضایعه کیست بدخیم مثانه است یا خیر، از روش‌هایی مانند نمونه‌برداری و بررسی پاتولوژی مثانه استفاده می‌کند.

روش‌های درمان کیست مثانه

اینکه پزشک از چه روشی برای درمان کیست مثانه استفاده کند به عوامل مختلفی بستگی دارد؛ مثل نوع کیست، اندازه آن و علائم بیمار. در این قسمت قصد داریم این موضوع را بررسی کنیم.

درمان دارویی

در مواردی که کیست همراه با عفونت مثانه باشد، پزشک معمولاً برای بیمار آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کند. یک قرص کیست مثانه دیگر که به کاهش درد و تکرر ادرار کمک می‌کند، داروی ضدالتهاب یا شل‌کننده عضلات است. نکته مهم این است که دارو معمولاً کیست را از بین نمی‌برد، بلکه علائم یا عفونت را کنترل می‌کند.

درمان گیاهی کیست مثانه

برای درمان کیست مثانه در طب سنتی معمولاً پیشنهاد می‌شود که از کرن‌بری (Cranberry) یا دم‌کرده‌های ادرارآور استفاده کنید؛ اما داروهای سنتی و گیاهی پشتوانۀ علمی ندارند به‌هیچ‌وجه جایگزین درمان پزشکی نیستند. مهم‌تر از همه اینکه استفاده‌ خودسرانه از داروهای گیاهی ممکن است خطرناک هم باشد.

سیستوسکوپی

همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، گاهی کیست طی سیستوسکوپی و از راه مجرای ادرار برداشته می‌شود. این روش کم‌تهاجمی است و به همین دلیل بیمار سریع‌تر به زندگی عادی برمی‌گردد. البته لازم به ذکر است که این روش مناسب ضایعات کوچک است.

جراحی کیست مثانه

در کیست‌های بزرگ، علامت‌دار یا موارد خاصی مانند کیست اوراکال، باید عمل کیست مثانه یا لاپاروسکوپی انجام شود و کیست به‌طور کامل برداشته شود. این روش تهاجمی است و به همین دلیل دوران نقاهت طولانی‌تری دارد ولی در عوض درمان هم قطعی‌تر خواهد بود.

جدول مقایسه روش‌های درمان

جمع‌بندی

کیست مثانه معمولاً یک ضایعه خوش‌خیم است که بیشتر مواقع به‌طور تصادفی در سونوگرافی یا تصویربرداری کشف می‌شود. اغلب کیست‌های مثانه خطرناک نیستند و تنها درصد بسیار کمی از ضایعات (مانند کیست اوراکال) ممکن است بدخیم باشند.

فراموش نکنید که تشخیص دقیق تنها با بررسی تخصصی توسط پزشک انجام شود. همان‌طور که برای تشخیص روش‌های زیادی وجود دارد،‌ برای درمان کیست مثانه هم بسته به نوع و شدت بیماری، روش‌های زیادی وجود دارد؛ مثل درمان دارویی، آندوسکوپی، لیزر یا جراحی.

اگر در نتایج سونوگرافی شما کیست مثانه تشخیص داده شده است، برای اطمینان از خوش‌خیمی آن و درصورت نیاز اقدام‌های درمانی به متخصص اورولوژی مراجعه کنید.